Sleep is the brightest colour

dagboektitels mogen best debiel zijn

Previous Entry Share Next Entry
Incubate (heel erg alternatief festival in Tilburg)
stillerd
Vrijdag:
We vertrokken zoals verwacht een uur later dan verwacht in Antwerpen. Maar door een kleine misrekening eerder, kwamen we toch nog behoorlijk op tijd aan. Een medogenloos saaie treinrit en voettocht later zaten we dan toch op onze hotelkamer in Tilburg waar we maar meteen besloten dan 22 euro veel te veel is voor 24 uur internet. Kortom, geen internet maar goeie muziek genoeg.

Het begin met Marhaug, een driekoppig noise gezelschap met gitaren, drums en een heleboel pedalen en effecten. De heren zetten een logge set neer met knap opbouwende percussie die me eigenlijk een beetje deed denken aan een wat verder gevorderde Im:Prod. Enkel jammer dat de Fender er tegen het einde van het optreden aan moest geloven. Wat is trouwens het nut van een gitaar kapotslaan als dat geen hoorbaar resultaat geeft?
Maar goed, Marhaug was dus de moeite waard. Dus trokken we richting Manatees, enkel en alleen om te zien dat we er te laat voor zouden zijn. Dat was dan ook zo'n klein beetje het probleem van Incubate, sommige venues liggen nogal ver uiteen. Maar na een stevig avondmaal (Kentucky Fried Chicken) en een stevige studie van de plattegrond van Tilburg, besloten we richting 013 te gaan waar Punk legendes The Damned het beste van zichzelf kwam geven. The Damned is niet meer The Damned met opgestoken haar en bloedgeile woede. Neen, The Damned is een leuke punk-wave band die de moeite waard was om nog eens te zien. Leuk optreden.
Wegens het niet houden houden an Breakcore, trokken we rihcting Extase waar Altar Of Plagues. AoP ziet er totaal niet uit als een black metal band en is het dan eigenlijk ook niet. De vier heren brengen een energieke mix van doom, black metal, drones en noem maar op maar was bovenal ronduit zalig. Het was dan ook meteen de eerste groep waar ik me een CD van aanschafte.

Dus eigenlijk maar drie bands gezien die eerste dag maar dat mocht de pret niet drukken. Rond één uur 's nachts trokken we de laptops open, sloten het opnamemateriaal aan en begonnen aan een Im:Prod setje. Dit setje zal later deze week als gratis download beschikbaar zijn en "Back To (Incu)Basics" heten. Het is maar dat u het weet.

Zaterdag:
Slecht nieuws, Sammy kan niet de hele dag blijven aangezien hij de dag erop moet gaan werken. Edoch, daar gingen we weer.
Toen we in the Batcave (013) aankwamen, was The Color Of The Sun net begonnen. We hoorden een vrij domme gitaarriff met daarover tweestemmige zang. Het deed me een beetje aan pakweg Pulp (Disco 2000) denken maar dan slechter. Maar goed, we hadden toch niets anders te doen dus bleven we even kijken. Groot was onze verrassing dan ook toen we plots een totaal krankzinnig stukje electronica te horen kregen. Color of the Sun is dus veel meer dan een britpop groepje, het is een improvisatieproject dat eigenlijk een grote positieve verrassing bleek.
Justice Yeldham dan, één man, één glasplaat met één sensor en daarmee maakte hij noise. Razend interessant eigenlijk maar na twee nummers heb je 't een beetje gehad. Temeer omdat het glas brak en hij in zijn lip sneed ermee.
Eten
In het boekje stond dat Kayo Dot dark rock maakte. Ik had eigenlijk nog eens zin in wannabee gothrock dus liepen we terug richting Kleine Zaal (013) waar we de groep enkele technische problemen zagen oplossen (ze hadden nog meer problemen maar daarover later meer). Wat we zagen toen Kayo Dot eindelijk begonnen was, was meer dan verbazingwekkend. Niet-repetitieve post rock is misschien de beste omschrijving. Zonder meer een wonderbaarlijk concert eigenlijk, temeer omdat heel de groep wat zenuwachtig leek.
Een hele wandeling later stonden we in Little Devil waar Syrach net aan een set begonnen was. Syrach werd omschreven als doom maar bleek uiteindelijk een melodieuze death metal band te zijn zoals hier om elke straathoek eentje speelt. De Noren mogen dus met de eer 'slechtste band van 't festival' gaan lopen.
Ik nam afscheid van Sammy en trok richting Paradox waar Troum net aan een set begonnen was. Troum is niet slecht maar na Syrach had ik eerder zin in actie en niet meteen in de dromerige ambient van deze heren.
Dus besloot ik ook Altaar links te laten liggen en trok ik naar de kleine zaal waar Mad Professor net begonnen was. Ik liet me opgaan in een heerlijk dub-reggae feestje en zette zowaar mijn eerste danspasjes in lange tijd. Leuk? Neig!
Jammer deel twee. Wardruna speelde in een tuin die ongeveer een kwartier reizen was per bus. Dus, gemist.
Ik zat helemaal alleen op mijn hotelkamer en besloot zelf ook eens een stevig setje ritmische noise op te nemen. Het was een leuke set, alleen de opname was mislukt.

Zondag:
Terwijl ik uitcheckte in het hotel, merkte ik dat er nog vier uur moesten verstrijken alvorens Caspian de laatste dag zou openen. Boeh. Daar zat ik dan op een terrasje met een te frisse koffie. Maar goed, er moest vast iets boeiend te doen zijn. Ik besloot op zoek te gaan naar Hall of Fame waar Deutsch Nepal die avond zou optreden. Na twee keer totaal verkeerd te lopen te hebben, bleek de weg erheen poepsimpel. Dus trok ik weer richting 013. Onderweg kwam ik Toby van Kayo Dot tegen. We raakten aan de praat en wandelden richting 013 waar hun van stond te wachten. Ik ontmoette de hele band, we wisselden adressen uit en meer van dat fraais. Maar wat was er nu een dag eerder aan de hand? Vooral de drummer leek me zenuwachtig en dat bleek gegrond. Een paar dagen eerder hieden ze een Engelse tour en de drummer bleek compleet verloren gereden te zijn in Engeland waardoor Kayo Dot pas in Tilburg hun drummer terug hadden. Daarnaast liet een deel van het materiaal het afweten en noema maar op. Toffe mensen trouwens die van Kayo Dot. Ik mocht met hen op de foto en we namen afscheid.
Ikzelf trok richting Kleine Zaal waar het een oeverloos wachten was op Caspian. Ik ontmoette een kerel met een Cure t-shirt die ik van haar noch pluim ken maar die wel zo'n beetje een rode draad zou vormen doorheen de rest van de dag. Maar omdat het een Nederlands festival is, noem ik hem Hans. Hans zat ook te wachten op Caspian maar het duurde immens lang. Ik keek op mijn programmablaadje en zag dat Sheik Anorak in de V39 ging beginnen. Dus besloot ik helemaal om te lopen naar de zaal die pal tegenover de 013 lag (domme ik). Sheik Anorak deed wat ik zou doen. Gitaarpingeltje, loopen, gitaarpingeltje, loopen, distortion erover en live drummen. Hij was de winnaar trouwens van het Eurovisie Noise Festival en volgens mij terecht. Hans kwam op de barkruk naast me zitten en zei dat aspain nog steeds niet begonnen was.
Ik kocht een cd van Sheik Anorak en trok snel naar de kerk waar :Of The Wand And The Moon: net begonnen was. Een kerk is natuurlijk de perfecte plaats voor deze Neo Folk groep en gezegend (hah) met een glashelder geluid zette de heren een sterke set neer. Prachtig maar kort.
Terug aangekomen in de Kleine Zaal, kon ik net een glimp opvangen van Pompeii maar meer ook niet. Pompeii werd aangekondigd als interessante post rock groep maar bleek meer weg te hebben van een jonge rockgroep die hun weg nog niet helemaal weten in de wereld die geen punkrock speelt. Maar goed, Syrach was slechter.
Greg Kowaslski deed iets raar. Met behulp van een aantal taperecorders maakte hij een soort ambient dis eeuwig leek te duren. Had ookwel gemogen van mij, en van Hans blijkbaar ook. Razend interessant om te zien maar er zijn ontelbaar veel artiesten die zoiets doen.
Het frèle Japanse meisje dan Tujiko Norika heette stond verlegen te zijn achter een Mac en een microfoon. Haar muziek was te experimenteel om de Japanse Björk genoemd te worden maar sloeg wel in als een bommetje. TN bracht een soort ambient met Japanse zang en was eigenlijk wel zo'n beetje hemels te noemen. Mooi, zeer mooi.
Dan op naar een mengeling tussen Krautrock en Black Metal. Aluk Todolo kwam in Little Devil het beste van zichzelf geven maar bleek uiteindelijk redelijk saai te zijn. Edoch, Syrach was slechter.
Toen ik besloot om naar het hotel terug te gaan en mijn koffer te halen, zag ik plots Sammy aan de Paradox staan. Ik begroette hem vriendelijk en we gingen richting hotel. Een tijdje later stonden we vlak voor het podium om de headliner van het festival te zien. Deutsch Nepal. U.R. Blackhouse, Tintorama en meer heerlijke stukken passeerden de revue. Dit was niet het beste optreden van DN dat ik ooit gezien heb maar staat wel met stip op nummer 2.
Tot slot was er natuurlijk Der Blutharsch. Vorige keer (in Antwerpen) leek deze groep me veel te veel op een rockgroepje maar nu was de bombast zeer te smaken. Boeiend optreden, temeer omdat er nu veel meer New Wave gerichte nummers in de set zaten. Ook hans vond het blijkbaar interessant.

En zo trokken we stilaan terug richting Antwerpen na een vermoeiend maar uitermate geslaagd Incubate. Ik heb weinig gezien van de kunst- en theater performances maar dat komt eigenlijk voornamelijk omdat ik niet zo'n Hermann Nitsch fan ben.
Wat ik wel gezien heb, is een grote meisjesmassa die blijkbaar hevige fan waren van ene McFly. Die scheen in ons hotel te logeren want toen hij buitenkwam, steeg er een immens gegil op over de Heuvelpoort. Bizar.

?

Log in