Sleep is the brightest colour

dagboektitels mogen best debiel zijn

gebral en een oproep aan André
stillerd
1. Afgelopen weekend is een collega van mij overleden aan een hersenbloeding.  Hij was 54 jaar oud en een vrolijke levensgenieter.  Ik kende hem eigenlijk niet echt goed, maar vrijdag hebben we toch goed met hem zitten lachen en stomme moppen vertellen.  Zaterdagavond is hij dan weggezakt en niet meer wakker geworden.  Mooie dood eigenlijk, zij het véél te vroeg.  Hij zal erg gemist worden op onze afdeling, en ook de hele KBC.

2. Nog een dikke twee weken en we zijn een jaar getrouwd.  Ik ben volop bezig met de voorbereidingen voor de verrassing voor mijn vrouw (hoewel ik een vermoeden heb dat ze al lang weet wat ik van plan ben :p).  Of het een leuk jaar geweest is?  Absoluut, trouwen was nog steeds het beste, meet romantische en meest gelukzalige dat ik ooit gedaan heb.

3. André, ik eis NU een paar data van vrijdagavonden dat je naar Antwerpen kan afzakken.  Je zal je nu afvragen waarom.  Wel, in het stadion van voetbalclub Berchem is een klein zaaltje dat je kan afhuren als je wil.  Ik heb gisteren een telefoontje gepleegd en jawel, ik ga daar een fuifje geven.  Wat voor fuifje?  Een schitterend fuifje.  De basis van GGG maar meer een ambiance-fuif dan een gothic-fuif, genres: new wave, industrial, noise, rock, een flard metal, wat foute brol en vlambier.  Titel: Alternative for a well organised life.  Meer info: waarschijnlijk

4. Een nieuw projectje is aan het opdoemen in mijn hoofd. De naam: Zbygn, het genre: industriële boenk, titels: Ruins, Professional Wrestling, Song for an ex-girlfriend, en een cover van "it's getting hot in here, so take off all your clothes" van één of andere r&b-nicht, de bedoeling: humor.

5. Dit was weer een bijzonder boeiende update van mijn leven.  Ik ga nu heel dringend weg want ik heb afgesproken met een collega over een kwartiertje.  Dit wordt haasten

Lijn 12 - Door komma's gescheiden
stillerd
Lijn 12 slaat een nieuwe experimentele toer op.  De nieuwste bijna afgewerkte track is zonet opgenomen en gaat voorlopig compleet naamloos door het repetitieve leven.  (nvdr, inmiddels heeft dit nummer de werktitel "Door komma's gescheiden")
De iets teveel nadenkende mens zou nu zeggen 'wat is daar nieuw aan?'.  Wel, deze keer is er eens géén gebruik gemaakt van computers, samplers, keyboards of sequencers.  Neen, dit is puur handwerk.  Twee handen en één electrische gitaar. 
Is dit het begin van een nieuwe CD? Is dit de eerste track voor de eerste officiële cd die na afzienbare tijd verschijnt bij een overijverig label?  Wellicht.  Zal u dit ooit horen op eender wat voor soort fuif dan ook?  Wellicht niet.  Boeit het u enigsins?  

Meneer Alzheimer
stillerd
Net gehoord en omdat het een prachtnummer én rake tekst is, wil ik 'm even posten

Muziek

Ton Scherpenzeel

Tekst

Youp van 't Hek

Meneer Alzheimer, ik wil even met u praten
Met mij gaat het nog goed, ik ben niet oud
In mijn gelei hierboven zitten nog geen gaten
Maar op een dag, en dat laat mij niet koud
Ben ik dit lied allang vergeten
Dan weet ik niet wat ik vanavond zong
Maar nu wil ik daar niets van weten
Want nu ben ik nog goed... en bij... en jong

Genoeg om even iets aan u te vragen
Mijn probleem is echt niet al te groot
Het gaat over mijn laatste dagen
Als u toeslaat, zo vlak voor mijn dood
Wilt U een beetje, een beetje selecteren
Zodat ik de mooie dingen wel onthou
Dus als ik in mijn stoel zit weg te teren
Dat ik nog even mag denken aan mijn vrouw

Met wie ik zoveel jaren heb gevreeën
Met wie ik zoveel uren heb gewoond
Dat ik nog een beetje weet hoe we het deden
Omdat mijn eigen lijf mij dat dan nooit meer toont
Ach, ik wil best mijn hele boel vergeten
Ik weet zo al twaalf vrouwen op een rij
Van zeker drie zou ik de naam al niet meer weten
En de rest verzuipt ook in de grijze brij

Er is meer dan genoeg om mee te nemen
Pak m'n angsten, mijn wanhoop en verdriet
Pak ze, ik zal ze echt nooit claimen
Maar al het mooie, neem dat niet
Pak mijn geld, mijn leugens en mijn ruzies
En mijn iets te vaak verongelijkte toon
Maar laat aan mij een paar illusies
En de liefde voor mijn dochters en mijn zoon

En één ding mag u zeker pakken
Daarvoor ben ik nou eenmaal veel te laf
Misschien hoor ik daarom bij de slappe zakken
Maar ik smeek u: neem mij mijn doodsangst af
Zodat ik mooi en stil de wereld kan verlaten
Met een knipoog naar de mijnen, zonder angst
Meneer Alzheimer, valt daarover te praten?
Want voor doodgaan ben ik levenslang het bangst

Dus dat ik mooi en stil de wereld kan verlaten
Met een knipoog naar de mijnen, zonder angst
Meneer Alzheimer, valt daarover te praten?
Want voor doodgaan ben ik levenslang het bangst


Gothic Festival Waregem - Een soort review
stillerd
Vrijdag:

We kwamen laat aan in Waregem omdat vrouwlief die dag nog moest werken.  Edoch, ik heb niet de indruk dat ik veel gemist heb.  Gepakt en gezakt haalde ik onze tickets op en wachtten we een half uurtje op een paar mensen die CD's van mij zouden kopen.  Tevergeefs maar weinig aan te doen.  Tijdens Fixmer/McCarthy spoedden we ons naar de camping om haastig onze tent op te zetten en een uurtje te rusten van al het zware gesleep in de onmenselijke temperatuur.  Kortom, pas tegen het einde van Clan of Xymox waren we opnieuw in de Waregemse Expo waar we nog net zagen hoe de clan één fantastisch nummer speelde en daarna verzakte in walgelijk platte electro.  Goed, dan maar rondkijken op de markt.  Terwijl Absolute Body Control op de achtergrond een kennelijk interessante set weergaf, schafte ik me een paar plaatjes en cd'tjes aan en een prachtig Current 93 t-shirt voor mijn wederhelft.  En dan op naar VNV Nation.  Nooit geweten dat ik me zo vergist heb in een groep.  Terwijl we richting zaal trokken, kwamen we Henk (Moonchild) tegen die riep 'VNV Suckt'.  Hij had gelijk.  Wij toch eventjes kijken.  We zagen een groep die van walgelijk platte electro zijn handelmerk had gemaakt.  De zanger vond het nog nodig om te vragen of iedereen 'happy' was, en dat op een gothic festival.  Maar goed, VNV stond al meteen op nummer één van slechtste optredens ooit, zeker na het verkrachten van één van de weinige ietwat goede nummers die ze hebben: Beloved, aan flarden besmeurd door het oeverloze opzweepgezeik van de zanger.
Dus wij terug naar de tent waar ons luchtmatras zich had omgevormd tot mat.  Aangezien we al wakker waren van 6 uur die morgen, zijn we lekker vroeg gaan slapen.

Zaterdag:

De markt in Waregem is druk.  De Waregemmenaars zijn vriendelijke mensen (degene die je kan verstaan toch).  Wij hingen wat rond in het centrum, gingen eens goed kakken in het station en haalden een busje deo in de Colruyt.  Jammer genoeg waren we niet op tijd terug om Empusae aan het werk te zien en van Stin Scatzor weet ik niet meer veel.  De eerste groep die we zagen waren Jesus & the Gurus en die waren fantastisch.  Loeiharde electro met loeiharde gitaren en een flinke dosis nutteloze humor.  Wat moet een mens meer hebben.  Spetsnatz klonk op zich niet slecht, deed me een beetje aan DAF denken maar de gezondheid liet het weer even afweten waardoor we een uurtje gingen rusten op onze mat.
Pas halverwege Combichrist kwamen we terug in de zaal.  De groep stampt en boenkt alsof het een lieve lust is en zelfs bij mij kwamen de eerste danspasjes opzetten.  De teksten zijn infantiel, de muziek is poepsimpel en de fans beweren nog dat ze van intelligente dingen houden maar dat maakte allemaal geen fuck uit.  Daarna mocht het wat rustiger.  In Slaughter Natives deed daarvoor het nodige maar jammer genoeg met teveel slecht gerichte lichten.  Vandaar dat we achter in de zaal gingen zitten en genieten van de heerlijke muziek.  Jammer dat er niet meer bands op dit niveau speelden.  Maar dan: het niet minder dan ongelooflijk fantastische Les Tambours Du Bronx betraden het hoofdpodium met een set die volgens mij speciaal voor dit festival was bedacht.  Loeihard alweer, zowel muzikaal als visueel een schitterend optreden.  Les Tambours gaven hun percussie nog een extra dimensie met behulp van drones en andere synths en dat was perfect.
Pas tegen het einde van Suicide Commando kwamen we terug de zaal binnen om te zien hoe jammerlijk het geluid was opgesteld.  Nu boeit SC me toch niet echt maar van een leuk nummer als Hellraiser had ik veel meer verwacht.  Dan maar richting Sonar waar ik eigenlijk geen enkel nummer van ken.  Maar dit was wel 55 minuten voluit gaan op heerlijk dansbare noise van de bovenste plank.  Dit was zonder twijfel het beste optreden van het weekend.  Tot slot die avond Fields of the Nephilim waar het geluid alweer véél te luid stond waardoor de band niet echt goed uit de verf kwam.  FotN is een héél goede band maar we zijn naar buiten getrokken vanwege koppijn.  Jammer.

Zondag:

Ik weet echt niet wat ik van De Volanges moet denken.  De groep speelt eigenlijk simpele wave maar nét niet goed genoeg om te blijven boeien.  Niet erg natuurlijk, als opener voor zondag waren ze wel ok.  Ook Din[a]Tod bracht een degelijke set zonder veel meer.  Allemaal leuke muziek maar niet goed genoeg om te blijven hangen denk ik.  Collection D'Arnell-Andrea mag naast VNV komen te staan qua slechtheid.  Zwakke neo-folk rock of zoiets met een zangeres die net zo zingt als 500 andere zangeressen en muzikanten die oeverloos kopiëren.  Non, grazie.  Madre Del Vizio klonk verrassend goed maar net zoals een dag eerder begon mijn gezondheid weer op te spelen.  Ik moest weer liggen.  Wij dus terug naar de tent om even uit te rusten en zien of ik opnieuw adem kon krijgen zodat we pas tegen eht einde van Garden of Delight terug waren.  En dat was héél jammer.  Ik heb me nog nooit zo vergist in een groep als in GoD.  Ik dacht eerlijk gezegd dat het zo'n debiele Diary of Dreams/Blutengel kloon was en dus even interessant als teenkanker.  Dat was dus een vergissing, ik maak het nog wel goed.  De twee nummers die we hoorden van Garden of Delight klonken me alvast heel goed en ik ga op zoek naar meer.  Dan gooide Cinema Strange zich meteen de top-3 binnen met een steengoed optreden.  Ik was heel benieuwd naar deze band dus genoot ik nog maar eens met volle teugen, een laatste keer blijkbaar.  Tijdens Trisomie 21 werd ik irritant van het slechte geluid wat jammer was want T21 is een geweldige groep.  Ik besloot nog even hevig te genieten van The Last Song om daarna alweer een pasje naar buiten te doen.  Das Ich was de doodsteek voor mij.  Ondanks een steengoed (maar veel te hard) geluid ging ik bijna van mijn stokje en trokken we maar stilaan richting Rode Kruis tent.  Een uurtje later zaten we op de trein richting Antwerpen te beseffen dat de festivaltijd waarschijnlijk voorgoed voorbij is. 

Besluit:

Gothic Festival is op 3 jaar tijd uitgegroeid tot een schitterend feest maar niet meer aan mij besteed.  Het vreselijke 'kijk naar mij' gehoer, de véél te luide muziek en mijn zeer zwakke gezondheid deed me besluiten dat dit misschien wel het laatste festival was dat ik in mijn leven ga doen.  Ik ben wel blij dat het Goth-bashing nog bestaat (een paar Waregemmenaars riepen onverstaanbare dingen vanuit een lelijk autootje en twee volwassenen keken (terecht) met afschuwen naar het zootje belachelijkheid dat er soms rondliep).  Zonder dat zou er toch geen reden meer zijn om een festival te organiseren :-)

Bedenkingen naast een Knackie Balls dekseltje
stillerd
Julie was een lief meisje, maar haar neus had simpelweg de lelijkste neusgaten die ik ook heb mogen aanschouwen.  Daarnaast kon ze ook nog eens zagen over dingen die even belangrijk waren als een Porsche Jeep.  Ze studeerde één of ander nutteloos vak dat eindigde op 'opologie'.  Haar examens waren bijzonder goed, ze slaagde met.  Dus ging Julie met een vet diploma solliciteren bij McDonals, in de hoop een toppositie in de afdeling cheeseburgerafwerking te verwerven. 

Op de nacht van 24 op 25 februari stompelde Julie door de straten van Neutengein naar huis.  Ze had net een anorexia-aanval gehad met een pan-orchestrale ontsteking in haar linkerkuit tot gevolg.  Op haar weg kwam ze Pol Detuffelere tegen.  Deze laatste vroeg vriendelijk of hij Julie in stukken mocht snijden en op de sporen leggen zodat hij kon kijken of vlees ook platgedrukt kon worden door een trein.  Na helemaal geen discussie, stemde Julia toe en stapte ze in de wagen van Pöl Detuffelere.  Ze reden naar de grote spoorwegbrug op de Jan Van Vleeswijkstraat. 

Terwijl Julia aan stukken gesneden werd, dacht ze aan de arme stadsarbeider die al dat bloed moest opkuisen.  Ze dacht ook aan haar man en haar twee kinderen en aan de toffe collega's die ze had.  Net voor haar halsslagader overgesneden werd met een redelijk botte haagschaar, dacht Julie aan haar ex die niet kon verdragen dat Julia eerst Lydia heette maar zich liet ombouwen. 

Doch dit geheel terzijde. 
Ik schrijf u om het volgende te melden.  In een wereld van oeverloos gezeik, is het vaak geen luxe om even stil te staan bij mensen die veel te weinig respect toebedeeld krijgen.  Goed, er zullen eeuwig mensen zijn die absoluut geen respect verdienen, West Vlamingen bijvoorbeeld, maar het is te goedkoop om daarmee te blijven lachen. 
Buschauffeurs bijvoorbeeld.  Mensen die hun leven wijden aan het vervoeren van debielen van punt A naar punt B en acht uur later klaarstaan om die debielen weer van punt B naar punt A te brengen.  Drie uur laten staan ze weer klaar om die mensen van punt A naar punt C te brengen om ze zes uur later weer ladderzat op te pikken en uit hun bus te rollen.  Ik hoor nu al één of andere domme trut zeggen "jamaar, dat is altijd een andere buschauffeur", maar daarvoor is ze ook een domme trut.  Buschauffeur verdienen respect.  Buschauffeurs horen niet in elkaar geslagen worden door een stelletje welkekleurdanook-slachtvee.  Dus eis ik vanaf nu absolute en onvoorwaardelijke vriendelijkheid tegenover buschauffeurs.  Indien iemand deze eis niet naleeft, heeft de buschauffeur het recht om die personen een volledige werkdag lang naakt op zijn bus te plakken.  Misschien leren de mensen dan hoe krap sommige straten hier zijn.

Sterren zijn debielen
stillerd
Amy Winehouse ziet spoken in haar huis.  De krassen op haar armen zouden volgens haar ook door die spoken komen en niet door het feit dat Amy Winehouse eigenlijk een zanikend stuk emo is met een mesthoop aan verslavingen.

(no subject)
stillerd
Soms is het toch heerlijk als je beseft dat je het met een groot aantal dingen volledig gehad hebt.  Nooit meer dit of nooit meer dat.  Uiteindelijk is er maar heel weinig dat er nog echt toe doet.  Op sommige momenten vraag ik me wel eens af waarom ik in godsnaam iets te maken wilde hebben met de muziekwereld of met het uitgaansmilieu.  Inmiddels staat mijn gitaar stof te verzamelen en zit mijn muzieksoftware zich te vervelen op de laptop.  Mét reden natuurlijk.  Op een groot aantal muziekgerichte websites heb ik al maanden niets meer gepost of zelfs niet eens meer gekeken.
Mijn nieuwe job is meer dan boeiend, ons nieuw appartement meer dan heel goed voor ons en mijn nieuwe sloffen ben ik al kwijt ondertussen.  Ik heb ook nog maar een paar vrienden over (ik gok op een zes à zeven) maar meer hoeft dat ook niet te zijn.  Het leven is inderdaad zoals The Sims.  Je moet al die dingen zodanig onderhouden dat uiteindelijk je energie en je plezier totaal op nul staan.  En dat is niet echt leefbaar. 
Ik werk elke dag van half negen tot vijf en draag daarvoor een hemd en een blazer, deftige schoenen en een fatsoenlijke broek.  Niet dat mijn nieuwe cliënten dat zien maar het straalt een grotere vorm van professionalisme uit dan een t-shirt van Southern Voodoo.  Die blazer ligt me trouwens nauw aan het hart.  Waarom weet ik eigenlijk niet.  Waarschijnlijk omdat ik geen zin meer heb om erbij te lopen als een goth, een metalhead of iets van die slag.  Meer zelfs, misschien sla ik Graspop dit jaar over, misschien wel definitief.
Nu we toch over festivals bezig zijn.  Het aanbod dit jaar is meer dan geweldig.  Na een beetje rondsurfen op het wereld wijde wansmaakweb merk je al snel dat er fantastische affiches zijn.  Eén van die affiches is die van Rock Herk, waar ik dit jaar dan ook ga zijn, vooral voor Red Sparowes.  RH is gratis en al de rest errond kan me gestolen worden.  En daarna misschien nog een festival meepikken in Nederland (Summer Darkness of zo) en dan is 't genoeg geweest.  Ja, ik wou eigenlijk naar Nick Cave, Siouxsie of The Cure maar zoals al eerder bedacht, al die dingen zijn simpelweg te duur en meestal achterhaald.  Geef toe, Siouxsie is tegenwoordig ook nog maar een schim van wat ze geweest is en zo is het bij alles.  Ook bij mij. 
Terwijl de kat onder de was ligt en de vrouw in onder de douche sta, begrijp ik stilaan dat de essentie van het leven heel flexibel en weerlegbaar is.  Dat de woorden 'belangrijk' en 'interessant' gemakkelijk verkeerd begrepen worden en dat het leven zichzelf toch steeds voortsleept zonder dat we daar ook maar enige vat op hebben. 

Een tijdje geleden raakte ik aan de praat met een fictief figuur.  Het voordeel van fictieve figuren is dat je er alles tegen kan vertellen zonder dat ze het aan iemand doorzeggen.  Dus vertelde ik volop over het leven dat ik tot nu toe gehad heb en dat ik er eigenlijk slechts zelden in slaagde om er iets van te maken.  Het fictief figuur vroeg me of ik ergens spijt van had.  Natuurlijk, iedereen heeft ergens, zo niet overal, spijt van.  Gemiste kansen, gebroken harten, gekneusde ribben, geloofwaardig gezeik en noem maar op.  Spijt? Ja, interesse? Nee.

Kortom, de boom in.  Ik ga mij amuseren met mijn vrouwke. 

Een blik op ons appartement
stillerd
Speciaal voor al mijn livejournal-vriendjes: een eerste kijkje in ons nieuwe appartement. 
<a href="http://s93.photobucket.com/albums/l60/darxiderecords/?action=view&current=DSCF0702.jpg" target="_blank"><img src="http://i93.photobucket.com/albums/l60/darxiderecords/DSCF0702.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a>
De woonkamer: compleet met waterdichte ramen, verwarming en zowaar enkele stopcontacten.

<a href="http://s93.photobucket.com/albums/l60/darxiderecords/?action=view&current=DSCF0706.jpg" target="_blank"><img src="http://i93.photobucket.com/albums/l60/darxiderecords/DSCF0706.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a>
Een blik vanuit de woonkamer naar de keukenhoek.  Let vooral op de meneer in de keuken.  Die staat daar niet veel nuttigs te doen.

<a href="http://s93.photobucket.com/albums/l60/darxiderecords/?action=view&current=DSCF0707.jpg" target="_blank"><img src="http://i93.photobucket.com/albums/l60/darxiderecords/DSCF0707.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a>
De kookhoek zelve.  Een gasvuur en een frigo en dan nog een zestal miljoen kasten om vanalles in te steken dat we daarna toch opnieuw moeten verhuizen.

<a href="http://s93.photobucket.com/albums/l60/darxiderecords/?action=view&current=DSCF0705.jpg" target="_blank"><img src="http://i93.photobucket.com/albums/l60/darxiderecords/DSCF0705.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a>
De trap naar de slaapkamer, getrokken vanuit diezelfde slaapkamer.  Klein maar lekker cosy en uitzicht op helemaal niks interessants (tenzij je kickt op brandtrappen, bakstenen en oud metaal)

<a href="http://s93.photobucket.com/albums/l60/darxiderecords/?action=view&current=DSCF0703.jpg" target="_blank"><img src="http://i93.photobucket.com/albums/l60/darxiderecords/DSCF0703.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a>
De plaats waar mijn kookkunst uiteindelijk terecht komt (voor de grapjassen: neen, ik ga niet in de boiler kakken).  Ook aanwezig in dit kleine kamertje: een bad dan niet op de foto wilde omdat het zich nog niet opgemaakt had.

Als ik eraan denk, komt er nog een update als het appartement weer een beetje in orde is.  Maar waarschijnlijk vergeet ik dat toch weer

Ik verzin zelf wel een survey
stillerd
Stel, je zet al je gevoelens om in muziek.  Welke CD's of nummer horen dan bij welke gevoelens.

-Kwaad: Nailbomb - Point Blank CD
-Zwartgallig: Puissance - Dreams of Desolation (Total Cleansing CD)
-Levendig: Kong - Stockhouse (CD Phlegm)
-Uitgelaten: Angelmaker - Dark Trance (CD LD.A. - 1998 - 2008)
-Ontspannen: E.V.A. - Extravehicular Activity CD
-Weemoedig: Tiamat - Gaia (Wildhoney CD)
-Sceptisch: Harlot Haste - The End Is Near (nummer op demo)
-Dwaas: Speedy J - Pullover (Single)
-Vredig: Peter Tosh - Best Of (CD)
-Bedroefd: Tröckener Kecks - In Tranen (Met Hart & Ziel CD)

Neh, beu :-)

Meikevers en hun ongebruikelijke houding ten opzichte van de letter K
stillerd
In tijden van onnozelheden, zeikers en randdebielen is het af en toe noodzakelijk even stil te staan bij de mooie dingen des levens.  Vandaar deze post.
1. Quick Merksem:
Vorige week moesten we heel dringend totaal niets hebben van de Carrefour.  Dus wij zo gehaast als we maar konden de tram op.  Natuurlijk waren we allebei werkloos en dus pas opgestaan om laat.  Gevolg: honger, en boodschappen doen met een lege maag is even slim als dom.  Gelukkig is er aan de Carrefour van Merksem een Quick restaurant.  En wat voor een restaurant!!!  Onze bestelling was klaar, behalve de nuggets.  Ik hou van nuggets.  Met barbequesaus. *kwijl*.  Het studentenjobbertje zei dat ze de nuggets *kwijl* naar onze tafel kwam brengen, maar zoals gezegd, wij hadden honger.  Nog voor het arme meisje aan onze tafel was, waren de fritten al op.  En wat zegt het potentieel incontinentwordende kind?  "Zal ik nog een portie fritten brengen".  Nog een portie fritten, mét een potje mayonaise kwam onze kant uit.  Helemaal gratis en voor niks.  Jammer genoeg zag ik een tafel verder plots een bomkrater van een bilspleet verschijnen dus was mijn honger vrij snel over. 

2. Pizzalijn Merksem:
Afgelopen weekend deden we onze best om van redelijk wat rommel af te raken op de rommelmarkt in Borgerhout.  Vrijdagavond gingen we de boel opzetten waardoor we pas vrij laat aan onze krotbasis waren.  Dus stapte we een halte vroeger af en liepen we even binnen bij De Pizzalijn, een plaatselijk pizzaraustaurant dat ook allerlei gerechten aan huis levert.  Het zag er een goed verzorgde en vooral goed bestuurde zaak uit.  Alles verliep vlekkeloos en het eten was nog te eten ook.  Zaterdag kwamen we alweer vrij laat thuis en besloten we opnieuw gebruik te maken van de diensten van De Pizzalijn.  Deze keer echter was het de bedoeling dat ze aan huis leverden.  Nu zijn wij zeer ordelijke mensen waardoor we de folder van De Pizzalijn al de dag ervoor kwijt waren.  Mijn vrouw had het geniale idee om op de website te kijken en jawel, daar stond een telefoonnummer, een mooi overzicht van alle gerechten én, jawel, een online bestelformulier.  Wauw.  Ik heb afgelopen zaterdag voor het eerst in mijn leven online een kom Carbonara besteld (en nog wat rommel maar daar hebben jullie geen zaken bij).  En hij kwam nog aan ook.

3. KBC:
Op maandag 5 mei moet ik werken.

4. Verhuis:
En iets daarvoor trekken we in ons nieuwe appartementje

5. Ik ben nog steeds getrouwd met een geweldig vrouwtje, neh

?

Log in

No account? Create an account